Etappe 11: Kelmis – Aken

Een wandeling rondom Zuid-Limburg is een wandelgids van Alex Buis. Wij hebben de laatste drie etappes gelopen en doorkruisten vele malen de taalgrens. Vlak over de grens maar geen spoor van Nederland.

A&O hostel Aken

De matrassen in onze hostel zijn vergelijkbaar met mijn ‘strapazier fähige Freizeitmatte’ die ik ooit voor een paar guldens heb gekocht. Het geeft je het gevoel op een campingmatje te liggen hetgeen het vakantiegevoel natuurlijk verhoogt.
Wanneer we in een van de vele Konditoreien op het station aan de koffie en broodjes zitten zijn we helemaal tevreden. Een van de weinige pluspunten van Duitsland zijn behalve het Weißen bier de vele Konditoreien. De prijs-kwaliteitverhouding is, zeker vergeleken met Nederland, onovertroffen. Ze zijn alle dagen van de week geopend en het assortiment is overweldigend. Voor een schijntje hebben we allebei twee bekers koffie en twee verschillende broodjes. Genoeg om met een goed gevulde maag (en de nodige mueslirepen voor je weet maar nooit) onze derde etappe te lopen.

Internationale treinreis

We starten de etappe met een internationale treinreis van Duitsland naar België. Na nog geen tien minuten stappen we uit op station Hergenrath en lopen het dorpje uit richting de Hammerbrücke. Dat is een zo mogelijk nog indrukwekkender spoorviaduct dan die van Moresnet. We lopen langs de Geul die eronder door stroomt en staan onder de enorme betonnen pijlers die de spoorlijn van Aken naar Luik ondersteunen.

Schlemmerstübschen

Dan gaat de tocht door een heuvelachtig bos dat uitkomt bij de kaarsrechte weg van Aken naar Eupen. Deze plek kan ik me weer goed herinneren van de vorige keer. Aan de overkant van de weg is een autowasserij. Vijf mediterrane types zijn druk in de weer met emmers, sop, tuinslangen en borstels. Ondertussen hebben ze amper tijd om te roken, laat staan om uit te rusten. Een sympathieke onderneming met een al even sympathieke buurman: Frietkot Schlemmerstübschen. Deze twee ondernemers versterken elkaar. Terwijl je auto wordt gewassen heb je alle tijd voor een lekkere hap in het frietkot. Het is er dan ook druk. Met het nodige geluk weten we een formica tafeltje te bemachtigen en genieten van kaas- en goulashkroketten en friet. Ik prijs me gelukkig met een blik Jupiler als startpils.

Zyklopensteine

Na het frietkot bereiken we het Preuswald ten zuiden van Aken. Daar zien we al snel de ‘Zyklopensteine’: enorme keien die tevoorschijn zijn gekomen nadat de omliggende grond door regen was weggespoeld. Vooral de bomen op de grens van België en Duitsland zijn prachtig. Enorme beuken die vaak uit twee of meer in elkaar verstrengelde stammen bestaan. De paden in het woud gaan steil naar beneden en ook  weer omhoog. We bereiken de top van de Martinsberg, met meer dan 300 meter het hoogste punt van de route. Daarna sluipen we ongemerkt de buitenwijken van Aken binnen.

Routemaker Alex heeft zijn best gedaan om ons zoveel mogelijk door parken en bosranden naar het centrum van deze stad te voeren. Dat is hem goed gelukt en wanneer we de wijk Burtscheid binnenlopen herkent Karin veel van haar omzwervingen van vorig jaar in Aken. Ons favoriete Italiaanse restaurant heeft plaats voor ons vanavond en verder in de wijk drinken we koffie bij Leni liebt Kaffee. Leni zet ons twee verschillende lattes machiato voor: twee soorten bonen. Net als bij verschillende soorten pils lukt het me maar moeilijk het verschil waar te nemen, laat staan te beschrijven. De wijk Burtscheid is een knus en gezellig wijkje met veel terrasjes, pleintjes, kerken en een lang gerekt park.

Burtscheid

Vlak voordat we weer bij het hostel aankomen passeert een streekbus uit Eupen. In een flits zien we jongste zoon Daan zitten. Hij is hier ook een paar dagen in de buurt en even later treffen we hem bij het station. Daan heeft een interessante nacht gehad in het Hertogenwald nabij Eupen. Op een bivakplaats in het bos heeft hij zijn tentje neergezet en een paar boswandelingen gemaakt. Bij terugkomst bij zijn tent bleken er nog een paar jongens uit Nederland te kamperen. Zijn meegebrachte whisky was goed van pas gekomen rondom het kampvuur. Natuurlijk bewonderen we de Dom van Aken en in een van de steegjes daarachter drinken we Edelweis, ongefilterde wijn waarna we weer naar Burtscheid lopen om heerlijk te eten bij Degustino. En net als twee dagen geleden in Visé ben je in Aken ook echt in het buitenland. Dat blijkt niet alleen uit de goedkope sterke drank die je er kunt kopen maar uit het volledig ontbreken van welke Nederlandse aanwezigheid dan ook. Het enige bewijs dat ons land op een steenworp afstand ligt is het paaltje van Arriva op station Aken. Je kunt met je Nederlandse OV-chipkaart inchecken om tien minuten later alweer de grens te passeren. De “wandeling rondom Zuid-Limburg” is ons goed bevallen. Net over de grens maar wel een complete buitenland-ervaring!