144 Akkrum (Z25)

Dat was de koffie… 

De zomertocht van 2025 stond in het teken van het afscheid van onze Koffieman. Na maar liefst 93 keer voor PolderPleur te hebben gezorgd én ook vijf keer als polderloper te hebben deelgenomen was dit de laatste tocht waarin de Koffieman acte de présence gaf. Dat deed hij zoals alleen een Koffieman dat kan doen: als gastheer in zijn nieuwe domicilie Grouw. 

PolderPont

Voor de tweede keer was Akkrum het startpunt van een poldertocht. In de zomer van 2021 werd hier al eens gestart ter gelegenheid van de 100ste Poldertocht van Polderplanner Vellinga. Dit keer was het dorp waar de broertjes Vellinga opgroeiden het begin van een wandeling naar Joure. Friesland staat bekend om zijn vele slootjes en vaarten. Meestal springen de broertjes Vellinga daar overheen met behulp van een stok. Zo niet dit keer. Deze vaart (‘It Deel’) bleek net iets te breed voor deze folkloristische wijze van oversteken. Gelukkig was daar een schipper waarmee de polderlopers konden overvaren.

koopmansgeest

Froukje, de struise schippersvrouw, verleidde de wandelaars met een niet te weigeren koppelverkoop. De overtocht zou gratis zijn indien de mannen aan de overzijde haar terras zouden bezoeken. Dat was niet aan dovemansoren gericht. En eenmaal ten westen van de vaart deden de polderlopers zich te goed aan koffie met taart. De slagroom, zo lazen zij in de kleine lettertjes, bleken alleen niet bij de prijs te zijn ingegrepen. Een fraai staaltje koopmansgeest waarna je je toch afvraagt wat de Friezen tegenhoudt een zelfstandige staat uit te roepen. 

Nummer 88b

Na een zonovergoten tocht langs lange en rechte polderwegen kwamen de polderlopers oververhit aan bij het nieuwe huis van de Koffieman. Aldaar kwam polderlooppionier Metz voor een luxe probleem te staan: Chin. Ind. Spec. Rest. Wok Ming bleek namelijk over twee (2!) nummers 88 te beschikken. De normaal immer besluitvaardige Metz kon geen keuze maken en besloot ze allebei te bestellen. Als dessert werd de Koffieman een taart aangeboden met daarop een korte maar krachtige boodschap: ‘Lang leve de Koffieman!’ Gezien de tropische temperaturen bleek het een prettige bijkomstigheid dat de Koffieman nog meer kwaliteiten had. Een vervolg als Bierman lijkt succesvol want de polderlopers konden het ene na het andere flesje ijskoude polderpils openploppen. 

Streekvervoer in Friesland

Vele loftuitingen aan het nieuwe adres van de Koffieman later togen de polderlopers verder richting de echte polder: de Flevopolder. Wat een soepel busreisje had kunnen worden liep echter uit op een donker avontuur. Waar de FRAM de polderlopers vanwege een plannings- en/of communicatiefout in de personele bezetting van de bussen aan hun lot overliet op de immer sfeervolle parkeerplaats bij de Mc Donalds even buiten Lemmer, sloegen de polderlopers onder aanvoering van de ervaren wereldreiziger Vellinga aan het liften. Mede dankzij een ook in Lemmer achtergebleven lieftallige dame uit Drachten hadden polderlopers Metz en Gerritsen al snel beet en sjeesden ze samengeperst op de achterbank snel richting Emmeloord. Achter het stuur een beetje Nederlands sprekende ‘hardwerkende Buitenlander’ uit Polen met zijn ‘nog harder werkende’ vriendin. Op weg naar huis in Luttelgeest maar bereid om even via Emmeloord om te rijden. De andere helft van de equipe bleek dankzij doortastende onderhandelingen van Vellinga niet veel later te volgen in de laadruimte van een bestelbusje. 

Te laat voor Lucy

Ondanks de succesvolle liftactie arriveerden de polderlopers helaas veel later dan gepland in het Observatorium. En dat terwijl ze zich de hele middag hadden verheugd op het optreden van ‘hun’ Lucy op het Sunsation Festival dat dit jaar samenviel met de poldertocht. Geen spoor van Lucy te zien of te horen. Wel waren van heinde en ver de technobeats te horen vanuit de middencirkel van het kunstwerk. Even vreesden de wandelaars net als in de lente 2022 verzeild te raken in een raveparty. Gelukkig taaiden de festivalgangers al snel af en konden de polderlopers na slechts één biertje zich te rusten leggen. Eén biertje? Inderdaad. Het krat bier dat de hele middag in de luxe wagen van polderpionier Metz had staan opwarmen bevatte flesjes waarvan de kroonkurk er bij het openen bijkans van afplopte. ‘Van warm bier drink je niet zoveel,’ aldus een verbaasde Vellinga, ‘je hoeft er ’s nachts dus ook niet zo vaak uit.’ 

Dubbelplus

Terwijl in de binnencirkel van het Observatorium de oren en ogen gericht waren naar declamerende dichters kwam buiten de cirkel de zon statig en vast beraden op. Een vette dubbelplus kon worden bijgeschreven. Dit ging onder het genot van een kopje koffie bezorgd door de nieuwe Koffieman, Smits. Zijn ega had hij thuis moeten laten vanwege een hardnekkige kwetsuur aan haar knie. Een schrale troost is het vooruitzicht dat Brigit er hopelijk in de herfst weer bij kan zijn. 

Polderlopers worden overtroeft

De grootste dubbelplus moest toen nog komen. Terug bij hun tent werden de polderlopers herkend. ‘Zijn jullie de Polderlopers?’ vroeg een keurige meneer aan polderloper Gerritsen die gretig en trots knikte. Deze man bleek de vorige middag om half vier uit Soesterberg te zijn vertrokken en had na ruim 80 kilometer twaalf uur later het Observatorium bereikt. ‘Zo zijn wij ook begonnen,’ reageerde een verbouwereerde Metz. ‘Maar dit soort afstanden hebben wij nimmer geambieerd noch behaald.’ De man vertelde, on top of that, dat hij alle wandelingen uit de everseller ‘Wandelen naar het hart van Flevoland’ had gelopen. Uitgever Vellinga knikte tevreden en heette Gerrit Kok welkom als polderloper.