052 Roggebotsluis (Z02)

Ongebaande wegen zetten polderlopers op het goede spoor

Na jarenlang over het asfalt van de lange polderwegen of over het water van de vele vaarten te hebben gezworven, kozen de polderlopers voor het avontuur. Gewapend met een gedetailleerde kaart met daarop het zogenaamde ‘ Voorkeurstrace Hanzelijn’ doken vijf polderlopers vanuit Roggebotsluis het natte en frisse groen in.

Nieuwe gezichten

Naast de vertrouwde gezichten meldde zich ook een debutant. Nynke Vellinga, een nichtje van polderplanner Vellinga maar ook de dochter van de alom geprezen Koffieman, greep de poldertocht aan om aan haar middelbare school-sleur te ontsnappen. Gestoken in een gele regenjas stond ze tegenover het asielzoekerscentrum Roggebotsluis te wachten op vier mannen die haar mee de polder in zouden nemen.
Ongetwijfeld was ze enthousiast geworden door de vele verhalen van vader en oom over dit, haar onbekende, fenomeen. Polderlooppionier Metz was opgetogen met deze uit Dronten afkomstige, en dus volgens hem ‘ streekeigen’ gids. De te lopen route zou op verschillende plekken dwars over de akkers van nijvere boeren lopen. Metz rekende op deze heikele plekken op de bemiddeling van Nynke Vellinga. Deze was daar zelf heel wat minder van overtuigd. Behalve het fietspad van Dronten naar Kampen bleek ze redelijk onbekend op de uitgestrekte akkers rondom haar woonplaats.

Poldersupport

Bij vertrek te Roggebotsluis had het ‘ Polder-supportteam’ reeds paraat gestaan. Polderlopers Zwart en Van Onna hadden vele taken op zich genomen om het de heren polderlopers zo aangenaam mogelijk te maken. Naast de tijdelijke inrichting van een veerdienst over de Hoge Vaart, namen ze het bagagevervoer voor hun rekening, zorgden ze ervoor dat er vijf tenten in de binnenring van het Observatorium klaar stonden en bereidden ze in huize Vellinga een voedzame en uitermate smakelijke PolderPasta. Hierbij werden ze bijgestaan door Cornelia Veyle, de tweede debutant van die dag. Veyle was in vele opzichten een welkome aanvulling van het selecte gezelschap polderlopers. Behalve dat we hier met een vrouwelijke polderloper te maken hebben is zij ook nog van buitenlandse afkomst. Uit welke land ze precies komt is de polderlopers die tocht niet duidelijk geworden. Hetgeen veel zegt over de taalvaardigheid van de meeste deelnemers. Veyle oogstte veel lof met haar dessert: aardbeienmousse met verse aardbeien en slagroom.

PolderPont

De eerste hindernissen op de route werden met speels gemak genomen. De vele tochten die dwars op de route lagen konden de polderlopers via een dammetje oversteken. Echt problematisch werd het bij de oversteek over de Hoge Vaart. Natuurlijk was hierop gerekend. Zwart en Van Onna kwamen met de opvouwkano rustig aangepeddeld. Nadat Zwart vooral met Andriesse en Vellinga in discussie moest over de te hanteren ‘overzet’ methode werden de polderlopers in mum van tijd over de Hoge Vaart gezet. Vanaf daar was Dronten in zicht en konden de polderlopers vertrouwen op het orientatievermogen van de streekeigen gids.

Huize Vellinga

Dronten bood de polderlopers naast veel ondoordringbaar groen nog meer ondoordringbare woonerven. Temidden hiervan woont de Koffieman die met zijn bekende gastvrijheid onderdak aan de lopers bood. In huize Vellinga had het poldersupportteam al beslag gelegd op de keuken. De wandelaars ploften neer op de bank en plopten enige flesjes bier open. Tijdens de voedzame maaltijd (een polderpasta met een maritiem raffinementje van schelp-, week- en schaaldieren) meldden zich weer de nodige deelnemers. Polderlopers Pollmann en Boerema hadden De Venkel geheel op eigen kracht gevonden samen met Wormgoor. De debutant van de vorige tocht knoopte er dus direct nog maar een poldertochtje aan vast. Tijdens het etenbleven de deelnemers binnenstromen. Twee volkomen nieuwe gezichten stonden voor de deur. Menno Faber en Klaartje Arntzen waren via de krant op het fenomeen ‘ polderlopen’ gestuit. Faber bleek een verre en vage bekende van polderlooppionier Andriesse en was benieuwd naar dit wandelconcept. Zelf is hij hoofdredacteur van het tijdschrift ‘ De Lopende Fietser’ en een waardig ambassadeur van avontuurlijke ondernemingen.

Jubileum

Er leek geen einde te komen aan de feestvreugde. Als klap op de vuurpijl werd polderloper Metz gehuldigd ter gelegenheid van zijn vijftigste tocht. Polderplanner Vellinga hield een speech waarin hij de aandacht vestigde op de ‘ tradities die binnen de traditie zijn ontstaan’. Hierop reageerd polderloper Pollmann een tikkeltje ongerust. Hij noemde het een ‘ verontrustende ontwikkeling’ wanneer cijfergoeroes als Vellinga en Metz zich bezig gaan houden met het uitdelen van ‘zilveren kruisjes, oorkondes en medailles’. Pollmann hoeft zich voorlopig echter geen zorgen maken. Tegen de tijd dat hij zijn vijftigste tocht loopt zijn we vele jaren verder. Ongetwijfeld is Pollmann dat tegen die tijd al lang vergeten en kunnen Vellinga en Metz hem op een onbewaakt moment huldigen.
Het spreekt vanzelf dat jubilaris Metz zeer in zijn nopjes was met al deze aandacht. Zichtbaar ontroerd nam hij de fraaie luchtfoto van het Observatorium in ontvangst.

Peloton valt uit elkaar

Na het uitgebreide diner werd de tocht vervolgd door de vele nieuwbouwwijken van Dronten. Uiteindelijk werd onder leiding van de streekeigen gids de rand van het polderdorp bereikt. Voor het eerst die dag voerde de route nu diagonaal over de met aardappels begroeide akkers. Expeditieleider Metz besloot de oogst te sparen en liep een paar kilometer paralel aan het ‘ Voorkeurstrace’ over de Elandweg. Na de kruising met de Biddingweg pikte hij het exacte trace weer op.
Inmiddels was het donker geworden en was de groep met elf polderlopers in verschillende brokken uiteen gevallen. Metz stond aan de rand van de Biddingweg klaar om de kopgroep de modder van het ‘ Voorkeurstrace’ in te sturen. Gewapend met opblaasboot zouden ze dan nog twee vaarten moeten oversteken. Een aantrekkelijk vooruitzicht, zeker in het donker.
Debutanten Arntzen en Faber wreven dan ook enthousiast in hun handen. Het wachten was nog op de rest van lopers. Polderlopers Boerema en Pollmann wisten echter te vertellen dat het restant lopers onder leiding van Vellinga bij de kruising had gekozen voor een ‘ Variant van het Voorkeurstrace’ : de geasfalteerde Elandweg. Dit vanwege vermoeidheid bij enige lopers en een slechte toestand van de voeten. Uiteindelijk baande zich dus een groepje van vijf lopers zich een weg door de modderige kluiten aan de randen van de aardappelvelden.

Opblaasboot

De groep die het ‘ Voorkeurstrace’ volgde stuitte al snel op de Rivierduintocht. Een sloot die zeker vier meter te breed was om springend te passeren. Hier kwam de opblaasboot van Andriesse uitstekend van pas. Gehurkt in het natte gras werd de boot opgeblazen en in het dnkere water gegooid. Natuurlijk gaf Andriesse zelf het goede voorbeeld door als eerste het donkere diepe in te springen. Een paar onbesuisde acties van met name Boerema zorgde ervoor dat de opblaasboot sneller dan gewenst leegliep. Bij de oversteek over de Vuursteentocht was het dan ook Boerema die als laatste overstak en in een hoorbaar leeglopende rubberboot net op tijd de overkant haalde.

Vuur

Het polersupportteam bleef zijn diensten tot in de late uurtjes aanbieden. Bij aankomst in de binnenring bleek de groep Vellinga al om het knapperende vuurtje te zitten. Het had de heren Van Onna en Zwart weinig moeite gekost om met onderdelen van de vele kunstwerken in het kader van Sunsation 2002 een m ooi vuur aan te richten. Hartverwarmend! Zeker omdat het op deze wijze subtiel aansloot bij het thema van de manifestatie: ‘de liefde’.

Rondom het vuur stonden de tenten. Vooral poldersupporter Zwart had zich vermaakt met het in het donker opzetten van hem onbekende tenten. Tevreden rolden de deelnemers zich diep in de nacht in hun slaapzakken. De volgende morgen was het stil en grijs. Geen zon. Wel koffie van de Koffieman.