Op de snert 

De afgelopen jaren hebben de polderlopers er een bescheiden traditie van gemaakt om op de koffie te gaan bij polderlopers die in de polder wonen. In de winter van 2024 had de koffieman de eer om gastheer te spelen. Hij deed dit al eens eerder. Lang geleden toen hij nog geen koffieman was maar de broer van polderloper Vellinga. Tijdens de herfsttocht van 1996 zat Theun Vellinga midden in de nacht klaar met soep voor de wandelaars. Dit keer was het geen soep maar snert. Zelfs in twee varianten: er was ook aan de vegetariërs gedacht.

Polderlopen buiten de polder

Polderlopen blijkt ook na 138 tochten vernieuwend. Voor het eerst in de geschiedenis liepen de polderlopers een poldertocht buiten de polder. Tijdens de Tour de Polder (2017-2019) kwam het wel vaker voor dat de wandelaars buiten Flevoland liepen. Dan werd er een polder in een van de twaalf provincies opgezocht. Maar het slotstuk vond altijd plaats tussen Lelystad en het Observatorium. Dit keer zagen zelfs de drie grootste volhouders af van deze apotheose. Na hun wandeling in het Brabantse land legden zij, bij terugkomst in Lelystad, de laatste tien kilometer af in de luxe wagen van polderlooppionier Metz.

Het vuur moet blijven branden

De wintertocht van 2022 zal niet de geschiedenis ingaan als een tocht waar nog jaren over zal worden opgeschept. In tegenstelling tot de vele voorgaande uitgebreide en uitdagende arrangementen beperkten de polderlopers zich dit keer tot het hoogst minimale.

Wandelen naar het hart van Flevoland

“Ik kan me nog goed herinneren dat we voor het eerst over de Elandweg liepen”, vertelt polderlooppionier Metz. “Daar stonden we dan op de Ketelmeerdijk. Beneden ons strekte de Elandweg zich uit voor twaalf majestueuze kilometers. Rechtdoor. Slechts één knikje.” Het was in de herfst van 1990 dat Metz en polderlooppionier Andriesse zich realiseerden door het ‘grootste kunstwerk ter wereld’ te lopen: Flevoland. Ruim dertig jaar later stond deze Elandweg voor het eerste weer in zijn geheel op het programma.

Finish Tour de Polder

Poldertocht 122 gaat de geschiedenis in als de afsluitende etappe van de Tour de Polder. Deze provinciale etappekoers begon drie jaar geleden in het Zeeuwse Vrouwenpolder. Aanleiding voor dit initiatief was het feit dat zelfs de meest doorgewinterde polderlopers na meer dan honderd tochten een klein beetje waren uitgekeken op hun Flevopolder. “Het was tijd voor een verfrissing”, legt polderlooppionier Metz uit, “na zoveel jaren raak je zelfs op de mooiste provincie van Nederland een keertje uitgekeken. Bovendien heeft Nederland meer polders dan alleen de grootste polder waar allenpoldertochten tot nu toe door heen hadden gelopen.”

Mr 100

De wintertocht van 2015 gaat de boeken in als een van de natste en warmste wintertochten. Een snoeiharde westenwind gecombineerd met gestage regen bezorgden de dappere polderlopers een kletsnat pak bij binnenkomst in Biddinghuizen. Ofschoon de plaatselijke bevolking de straten hartstochtelijk versierd had met kerstverlichting was de aankomst van de polderlopers geen feestelijke aangelegenheid. Terwijl de Albert Hein haar deuren sloot glipten de nat geregende wandelaars bij Jade City naar binnen om op te drogen.