Gastvrijheid kent zo zijn grenzen
Waar polderlopers gewend zijn zich in uitgestorven eetzalen in alle rust te laven aan de geneugten van de Chinees Indonesische keuken, bleek de neringdoenende in Emmeloord een andere conceptie van het begrip ‘hospitality’ te hanteren. Al telefonerend langs een lange rechte in mist gehulde polderweg, kreeg polderplanner Metz de wind van voren. ‘Wel een beetje laat hé! Om nu te reserveren voor veertien personen. Zo werkt dat niet hier!’ Eenmaal aangekomen in het restaurant deed de ober er nog een schepje bovenop. Allemaal afzonderlijk bestellen van de kaart bleek niet tot zijn mogelijkheden te behoren. Hij stelde dwingend voor een ‘verrassingsmenu’ te maken. Voor vegetariërs had hij met lichte tegenzin dan nog wel een alternatief.
‘Verfrissend,’ reageerde Chinees-kenner Steenaart tevreden, ‘heel wat anders dan die deemoedig buigende obers die we in Nederland gewend zijn. Deze man weet wat hij wil.’ Steenaart omschreef de werkwijze van de gerant in Emmeloord geamuseerd als ‘een uitdagende balanceeract op een wankel koord van lompheid en eigenzinnigheid’.