017 Harderwijk (H93)

Het Observatorium ligt scheef

Nadat de route via het gebruikelijke begin vanuit Harderwijk naar het sfeervolle tankstation was gegaan, besloten de polderlopers hier tot de zoveelste variant. Vooral Metz hechtte er grote waarde aan om zo niet alle dan toch wel zoveel mogelijk polderwegen te bewandelen. De gelopen route tekende hij de volgende morgen thuis tevreden in op de kaart.

Natuurpark

Van Harderwijk leiden vele wegen naar het Observatorium en dit keer was zijn oog gevallen op ‘het natuurpark’. Een regelrechte contradicti interminis die vragen oproept. Gelukkig bleek de hoeveelheid natuur mee te vallen. Over keurig bewegwijzerde paadjes slingerden de wandelaars door een wat onduidelijk hoopje struiken afgewisseld met waterpartijen en obstakels die ogenschijnlijk nergens toe dienden. Het bleken geen klimrekken te zijn, ook geen hangplekken voor Flevolandse handjongeren en ook geen trimbaantoestellen. Pril afgestudeerd aan de kunstacademie kwamen onze vrienden dan ook tot geen andere conclusie dan dat deze objecten ‘kunst’ moesten voorstellen. Zo werd de benaming ‘natuurpark’ nog absurder dan hij al was.

belangwekkende ontdekking

Na meer dan vier jaar zonder veel resultaat werden de polderlopers opnieuw beloond voor hun vasthoudendheid. Net als de vorige tocht kwam ook deze keer de zon helder en duidelijk waarneembaar op. Andriesse en Metz waren, in tegenstelling tot de eerste keer, op hun hoede. De laatste kilometers langs de Swifterringweg hadden ze het al zien aankomen. Het zicht richting het oosten was optimaal en onbelemmerd. De langzaam kleurende hemel beloofde een goede zonsopkomst. Toen de tijd daar was klom Andriesse bovenop de houten palissade. Metz bleef in het midden op de steen staan. Hij hield zijn blik onafgebroken op het vizierpunt. Andriesse keek ondertussen nerveus op zijn horloge.
‘Het is tijd!’ schreeuwde hij naar Metz. Deze draaide zich om en keek verbaasd naar boven.
‘Ik zie nog niks hoor.’
Andriesse hief wanhopig zijn armen ten hemel. Vanaf zijn hoger gelegen positie had hij de zon al zien opkomen, een paar duimen links van het punt waar de zon, volgens de beschrijving van het Observatorium, op zou moeten komen.
‘Dat ding ligt scheef’ mompelde hij onthutst.
Metz klom nu ook naar boven en knikte teleurgesteld. Ruim tien minuten na het officiële tijdstip straalden de eerste zonnestralen door het vizier. Andriesse maakte met zijn zakmes driftig inkervingen op de bovenste rand van de palissade en nam zich voor de meest nauwkeurige topografische kaart van het gebied aan te schaffen. Deze volksverlakkerij moest tot de bodem worden uitgezocht.
‘Ik denk dat een of andere beunhaas zich niks heeft aangetrokken van de exacte positie van de zicht-assen’ schamperde hij terwijl hij door de cirkel beende, ‘kijk’, en hij wees geïrriteerd naar de planken waaruit de binnencirkel bestond, ‘het scheelt precies één plank.’
‘Ze hebben zich vergist met tellen’, concludeerde Metz.
‘Tuurlijk, je denkt toch niet dat zo’n aannemer zich interesseert voor kunst!?’ fulmineerde Andriesse verder, ‘en weet je wat het allerergste is? Volgens mij zijn wij de enigen die dit weten!’