Nadat de route via het gebruikelijke begin vanuit Harderwijk naar het sfeervolle tankstation was gegaan, besloten de polderlopers hier tot de zoveelste variant. Vooral Metz hechtte er grote waarde aan om zo niet alle dan toch wel zoveel mogelijk polderwegen te bewandelen. De gelopen route tekende hij de volgende morgen thuis tevreden in op de kaart.
Na ‘het Miraculeuze Vinschip’ en ‘De Wankelboot’ was ‘De Springboot’ de eerste zelf ontworpen en gebouwde boot van Andriesse die geschikt was voor het maken van pleziertochtjes. Niet dat het varen met deze boot comfortabel of rustgevend was: de snelheid was vergelijkbaar met wandelen en dat was voor de polderlopers reden genoeg ‘De Springboot’ te gebruiken als vervoermiddel voor een poldertocht.
Nadat de vorige twee tochten vooral langs de voormalige Zuiderzee waren gegaan, besloten Andriesse en Metz dit keer om recht door zee te gaan. De route over de Houtribdijk was al eens door Metz gelopen in het kader van zijn ‘geestverruimende’ wandelingen. Het nachtelijke decor zou aan dit aspect ongetwijfeld een extra dimensie geven dachten de polderlopers vol verwachting.
Polderloper Andriesse daalt de Vossemeerdijk af en begint aan de meer dan tien kilometer lange Elandweg (in 1990 nog fraai beklinkerd).
Maarten Metz was in de zomer van 1990 samen met Gunter Gruben hopeloos verdwaald en verstrikt geraakt in de maquisstruiken op het snikhete Corsica. Oorzaak van deze dwaaltocht was, volgens Metz, de wandelgids die ze hadden gebruikt. ‘Wanneer u nu naar rechts kijkt ziet u vanachter een vervallen muurtje roofvogels verschrikt opvliegen’, juichte de beschrijving. Net als het jaar daarvoor in de Pyreneëen stond een gefrustreerde en door heimwee bevangen Metz moedeloos op een bergtop. ‘Langer blijf ik op reis, verder van huis sta ik stil. Heimwee dwarsboomt mijn wil’ citeerde hij Ed. Hoornik terwijl hij de reisgids het dal in slingerde.